Media często przynoszą informacje, które ukazują, jak ważnym narzędziem służącym udzielaniu pomocy może okazać się telefon pozwalający na kontakt osoby poszkodowanej lub osoby zwracającej się o pomoc w jej imieniu.
Niestety ludzie dzwoniący na pogotowie często dramatyzują w sprawach błahych, a zupełnie bez emocji potrafią podejść do przypadków naprawdę ciężkich, tragicznych. Jeszcze inni są agresywni rozmawiając z dyspozytorem, szybko się denerwują.

Skuteczne udzielenie pomocy ofiarom poważnych zdarzeń medycznych leży nie tylko w rękach lekarzy i ratowników, lecz przede wszystkim dyspozytorów medycznych Wiele zależy od ich doświadczenia, wiedzy, umiejętności oraz szybkości podejmowania decyzji.

Dyspozytorzy medyczni to wyjątkowo odpowiedzialny i trudny zawód, który przez wiele lat borykał się z określeniem telefonisty i brakiem społecznego szacunku. Wynikało to głównie z braku podstawowej wiedzy społeczeństwa dotyczącej zadań dyspozytora medycznego, jak i wymagań, jakie musi spełniać, by wykonywać powierzone mu obowiązki.

Zawód dyspozytora medycznego ewoluował na przestrzeni ostatniej dekady. Wejście w życie Ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym zainicjowało wiele zmian w zakresie pracy dyspozytora medycznego.

Aktualnie dyspozytorem medycznym może być osoba, która posiada pełną zdolność do czynności prawnych, posiada wykształcenie wymagane dla pielęgniarki systemu lub ratownika medycznego oraz co najmniej pięcioletnie doświadczenie zawodowe w jednostkach opisanych w ustawie.
We wspomnianej ustawie doprecyzowano, kto może być dyspozytorem medycznym, ale również pochylono się nad określeniem szczegółowych zadań dyspozytora medycznego.
Dyspozytorów medycznych obowiązuje dostosowany do konkretnej sytuacji kanon pytań, które należy zadać zgłaszającemu zdarzenie medyczne, aby zminimalizować możliwość popełnienia błędu w czasie przyjmowania zgłoszenia.
Dyspozytorzy mają obowiązek dokonywania segregacji zgłoszeń pacjentów. Presja, także ta związana z odpowiedzialnością karną, odczuwana przez pracujących w zawodzie dyspozytora medycznego jest coraz większa.
Dyspozytor medyczny, to jeden z najbardziej narażonych na odpowiedzialność karną i cywilną zawód. Wiele roszczeń w ratownictwie medycznym bezpośrednio lub pośrednio dotyczy właśnie dyspozytorów.

Należałoby pokazywać codzienność pracy dyspozytorów medycznych w mediach wraz z dodatkowym apelem. Chodzi o to by rozumiano jak ważna jest wiedza na temat udzielania pierwszej pomocy i współpraca z dyspozytorem medycznym, by mógł zebrać prawidłowy wywiad i w razie potrzeby udzielić instruktażu.

Jak prawidłowo wezwać pomoc:

1. Należy dokładne określić miejsce zdarzenia (adres, lokalizacja, punkty orientacyjne)
2. Podać powód wezwania – co się stało (rodzaj zdarzenia, zachorowania, liczba poszkodowanych)
3. Jakie czynności już zostały wykonane przy poszkodowanym (trwa RKO, opatrywanie ran itp)
4. Odpowiadać dokładnie na pytania dyspozytora
5. Wezwanie przyjęte do realizacji ma zostać potwierdzone przez dyspozytora słowami: „wezwanie przyjęte”. Pamiętaj !!!! nigdy nie odkładaj pierwszy słuchawki.
6. W przypadku nagłego zatrzymania krążenia (nieprzytomny, brak oddechu) dyspozytor pozostanie z tobą na linii i poinstruuje w udzielaniu pierwszej pomocy.

Rozmowa z dyspozytorem medycznym nie opóźnia przyjazdu ambulansu, bo jest on już w drodze na miejsce zdarzenia.

Już w trakcie rozmowy dyspozytor wprowadza niezbędne dane do systemu komputerowego i wysyła karetkę. Powiadamia też inne służby, jeśli jest taka potrzeba. Może w tym czasie kontynuować rozmowę ze zgłaszającym i np. instruować go, jak pomóc poszkodowanemu.

Pamiętaj !!! Unia Europejska wprowadziła wspólny dla wszystkich państw członkowskich numer alarmowy. Połączenie z numerem 112 jest bezpłatne. Numer można wybrać z telefonu stacjonarnego, komórkowego lub z automatu telefonicznego. Zazwyczaj połączenie mogą również wykonywać osoby, którym skończył się kredyt w telefonie lub które znajdują się poza zasięgiem własnej sieci.